Boris liep zichzelf voorbij

Liever lezen? Kan ook: 

Het begon met een kinderdroom 

Van jongs af aan wilde ik filmmaker worden. Op mijn vijftiende startte ik een filmopleiding en ik ging er vol voor. Ik vergeleek mezelf steeds met anderen en vond mezelf nooit goed genoeg. Zo werd mijn hobby eerst werk en daarna een obsessie.  

Als ik ooit mijn droom wilde waarmaken, moest ik er nog harder voor werken, dacht ik. De kwaliteiten van een filmmaker zaten in mij. Dus daar ging al mijn aandacht naartoe, ten koste van de rest.  

Ik verwaarloosde mijn uiterlijk en mijn vrienden. Ik stopte met voetbal en werkte zelfs op vakanties door. Mijn films werden beter en ik won prijzen, maar ik verloor mijn plezier, mijn passie voor het vak, mijn zelfvertrouwen en mijn geluk. 

No excuses 

Na een tijd mezelf te hebben verwaarloosd, besloot ik dat het anders moest. Mijn lange haar ging eraf en ik ging nieuwe doelen stellen, buiten het filmmaken. Extreme sportdoelen, zoals marathons en bodybuilden. Ik leefde zoals op sociale media werd verheerlijkt: ‘No excuses’. Een winnaar legt de lat voor zichzelf steeds hoger en geeft nooit op.  

Maar welke doelen ik ook bereikte, het was nooit genoeg. Als ik een prijs won, voelde ik me heel kort blij. Daarna moest het weer beter. Haalde ik de tweede prijs op een filmfestival, dan dacht ik meteen: hoe kom ik aan de eerste? En 25 pull-ups, leuk. Maar kan ik er ook 26?  

Moeite met ademhalen 

In 2024 voelde ik bijna geen geluk meer en ik kreeg moeite met ademen. Ik ging over mijn eigen grenzen heen. Om tot rust te komen, ging ik naar een yogaretreat, zonder telefoon. Daar merkte ik dat ik vast zat. Ik voelde niks en mijn lichaam was helemaal stijf. Toen ik thuiskwam, dacht ik: waarom doe ik dit allemaal? Waar is het plezier gebleven? 

Eerst probeerde ik me eroverheen te zetten. No excuses, toch? Maar het lukte niet meer, ik was op.  

Ineens had ik moeite met een wandeling van tien minuten, terwijl ik vroeger op mijn toppunt 250 kilometer per maand rende. Ik kwam niet meer buiten, bewoog niet meer en zag niemand. Ik voelde me zwaar, onzeker, moe en rusteloos. Ik sliep slecht, had hoofdpijn en piekerde de hele dag. Mijn geheugen deed het niet meer en ademhalen was moeilijk, wat me angstig maakte. Ook had ik depressieve gedachten en zelfmoordgedachten.  

Praten hielp het meeste 

Veel van mijn klachten waren eigenlijk niet nieuw voor mij. Als tiener was ik er al mee bezig, maar ik schaamde me ervoor. Ik ontkende ze en stopte ze weg. Maar nu kwamen al die gevoelens allemaal tegelijk op bezoek.  

En erover praten vond ik moeilijk. Je wilt niemand tot last zijn. Ik voelde me ook schuldig omdat ik “alles had”, maar toch niet gelukkig was.  

Maar uiteindelijk ontdekte ik dat praten juist was wat ik nodig had. Een coach hielp mij om te zien dat ik gedachten heb. Ik ben niet mijn gedachten. Ik begrijp nu dat al die doelen stellen mijn manier was om niet bezig te zijn met wat ik voelde. Ik rende weg van mijn gevoel.  

Wat ik leerde  

Doordat ik een tijdje echt niks meer deed, kwam er langzaam ruimte voor nieuwe dingen. Eerst kon ik alleen wandelen, maar later ontdekte ik golfen. Ik pakte muziek spelen weer op, keek films en las af en toe een boek. Ik maakte meer tijd voor vrienden en familie en leerde vaker op mijn gevoel te vertrouwen.  

Ik leerde twee belangrijke lessen: 

1. Wie nee zegt tegen iets, zegt automatisch ja tegen iets anders. 

2. Succes is niet hetzelfde als geluk.  

Het leven gaat niet om prijzen of volgers, maar om een hechte band met de mensen die belangrijk voor me zijn. Dat kan alleen als je eerlijk bent over hoe het met je gaat. En als ik open ben, kunnen anderen dat misschien ook makkelijker doen. 

Er is hoop 

Ik ben nog niet waar ik wil zijn, maar dat is oké. Eindelijk doe ik wat mij gelukkig maakt. Niet omdat het moet, maar omdat ik het wil. Ik ben aardiger voor mezelf en zeg vaker nee, zodat mijn hoofd en lichaam rust krijgen.  

Waarom ik dit verhaal deel? Omdat praten over depressie en zelfmoordgedachten belangrijk is. Het mag geen taboe zijn, en dat is het nog wel. Op social media zie je alleen de successen en blije momenten. Maar mijn documentaire laat mijn echte verhaal zien.  

Een happy end is er nog niet, maar het gaat wel beter met me. Ik blijf werken aan mijn herstel. En ik blijf praten, want dat helpt.