Loena vertelt over haar transitie

Liever lezen? Kan ook:

“Vroeger was Loena een heel levendig kind, maar we zagen dat veranderen”, vertelt Loena’s moeder. "We vroegen er vaak naar: ‘Wat is er, we zien dat je niet gelukkig bent.’ Maar ze zei altijd: ‘Nee hoor, er is niks.'" 

Opgesloten in je lichaam 

Loena: “Ik zat in een huis wat niet van mij was en waar ik me niet thuisvoelde. Hoe mannelijker ik werd, hoe meer sloten er op de deuren kwamen waar ik geen sleutel van had. Ik voelde me opgesloten in mijn lichaam. Aan de ene kant dacht ik: Ja, help me! Maar ik vond het te eng om te vertellen.” 

Moeder: “Op een dag zei Loena tegen mij: Ik moet je vanavond iets vertellen. Maar toen ik er bij het avondeten naar vroeg, zei ze dat ze het vergeten was. Nou, daar trapte ik niet in.” 

 Ouders: “Toen ze aangaf dat ze het niet durfde te zeggen, begonnen we te raden. Heb je iemand zwanger gemaakt, een misdrijf gepleegd? Uiteindelijk raadde haar vader het: “Wil je een meisje worden?” Nou, toen kwamen de tranen. Het was een enorme opluchting voor ons. Eindelijk wisten we wat er aan de hand was en Loena ging met sprongen vooruit.” 

Afspraken op school 

Loena: “Met school maakten we afspraken waar ik naar de wc ging en zou omkleden. Het leek goed te gaan, tot het tijd was voor de eerste gymles. Toen vertelde mijn gymlerares mij dat ik me niet mocht omkleden bij de meisjes. De directie had brieven gekregen van bezorgde ouders. Ik heb in paniek mijn ouders gebeld en mijn moeder ging meteen naar de directeur.” 

Niet meer veilig voelen 

Loena: “Ineens voelde ik me niet meer veilig in de omgeving waar ik was opgegroeid. Het gebeurde weleens dat ik met mijn moeder ergens zat te lunchen en dat iemand riep: ‘Hé, dat is een manwijf.’” 

“Het was zo erg dat ik zei: Ik wil ergens anders gaan studeren en op kamers. Mijn ouders begrepen het. Ze zeiden: Je bent pas 16, maar misschien is dat wel het beste. We gaan er samen voor zorgen dat je op kamers kan in een omgeving waar je je prettig voelt. Dat heeft enorm geholpen.” 

Breekpunt 

Loena: “Ik leefde enorm naar mijn operatie toe. Je voelt je al zo lang benauwd, alsof je niet kan ademen. Je kijkt ernaar uit dat dat eindigt. Dus toen mijn operatie werd uitgesteld, had dat een enorm effect op me. Ik brak.” 

“Ik probeerde door te gaan, maar het lukte niet. Huilend zei ik tegen mijn vader: ‘Ik trek dit niet.’ In overleg met mijn ouders hebben we besloten dat ik stopte met school en weer thuis ging wonen. We gaan dit tijd geven, want dit moet goed gebeuren.” 

De operatie 

“Ik was erg bang voor mijn operatie, ook al hadden andere transvrouwen gezegd dat het mee zou vallen. Na de operatie werd ik wakker met enorm veel pijn. Ik lag in mijn eentje op een kamer, kon niet lopen en de pijn werd elke dag erger. Ik huilde elke dag en dacht: Waarom heb ik dit gedaan?” 

Ouders: “Het was heel moeilijk om Loena zo te zien. We voelden ons machteloos. Hoe wij haar hebben kunnen helpen na haar operatie? Heel veel steunen, praten en vooral: luisteren naar je kind. Niet naar je omgeving. Iedereen heeft advies en het is goedbedoeld, maar trek je er niks van aan.” 

“In het jaar dat Loena weer bij ons woonde voor haar revalidatie, werkte ze niet en ging ze ook niet naar school. Mensen vonden daar wat van. ‘Wat doet ze dan de hele dag?’ vroegen ze. Onze dochter werkte aan zichzelf, meer verlangden wij niet van haar.” 

Loena: "Het kost tijd. Je moet leren accepteren dat je er niet altijd iets aan kan doen. En dat het ook oké is om niet oké te zijn." 

Het beste advies 

Loena: “Het beste advies dat ik ooit heb gekregen, komt van mijn psycholoog. Die zei: jij bent niet raar, je bent een fantastisch mens. Alleen de wereld weet nog niet hoe ze met jou om moeten gaan. Ik kan niet de hele wereld leren hoe ze met jou om moeten gaan, maar ik kan wel jou leren hoe jij met de wereld kan omgaan.”