In gesprek met vrijwilliger Julien: "Soms verbaas ik me erover hoe fijn jongeren het vinden als je écht naar ze luistert"

Julien Rekers (32) is jongerenconsulent en daarnaast vrijwilliger bij de supportlijn van In je bol.

“Mijn eerste gedachte toen ik over In je bol hoorde, was: had ik dit maar gehad, tien jaar geleden, toen ik zelf worstelde met mentale klachten. Ik kon in die tijd niet makkelijk over mijn depressieve klachten praten. Misschien had ik niet eens durven bellen, maar het idee dat het bestaat, dat was al verzachtend geweest.

In je bol is ontstaan na de coronapandemie, waarin de luister- en chatlijn ‘Alles Oké?’ werd gelanceerd voor jongeren. Ook na de coronapandemie bleek dat jongeren vaak struggelen en dat er behoefte is aan een plek waar ze terechtkunnen. Ik ben zelf een jaar geleden als vrijwilliger bij In je bol gestart. Als jongerenconsulent werkte ik al veel met de doelgroep, maar mijn werk als vrijwilliger bij In je bol is heel anders. Bij mijn werk als jongerenconsulent ontwikkel ik een persoonlijke band, tijdens de gesprekken met deze jongeren blijf ik anoniem. Een beller spreek ik waarschijnlijk daarna nooit meer. Dat vind ik een fijne gedachte.

Doordat ik zelf ervaring heb met mentale klachten, heb ik snel begrip voor de ander al blijf ik anoniem en deel ik mijn persoonlijke verhaal nooit. Omdat we worden getraind in gesprekstechnieken lukt het vaak om mensen gerust te stellen. Ik zeg dan bijvoorbeeld: ‘Iederéén voelt zich weleens zo.’ Ik ben erop getraind om goed aan te sluiten, te normaliseren en te steunen. Ik verbaas me er soms over hoe fijn jongeren dat vinden.

De meeste telefoontjes gaan over mentale klachten. Iemand die piekert, spanning heeft of bang is. Er zijn uitersten in gesprekken: van iemand die vertelt over seksueel misbruik tot iemand die zegt: ‘Ik ga morgen voor het eerst naar school, ik vind dat heel spannend. Denk even met me mee.’ Maar er bellen ook jongeren die eenzaam zijn, contact willen en niet weten hoe dat moet. Juist dit soort kwetsbare vragen maken het zo leuk en bijzonder om dit vrijwilligerswerk te doen.

Door deze gesprekken te voeren, krijg ik een heel duidelijk inzicht in waar jongvolwassenen mee zitten. Ik schrik niet zo snel, ik heb al heel veel gehoord door mijn werk als jongerenconsulent. Toch barstte ik de eerste keer als vrijwilliger met iemand aan de lijn in tranen uit aan de telefoon. Omdat je op een heel pure manier contact maakt. Gelukkig zijn er werkbegeleiders met wie je altijd kunt nabespreken.

Ik doe dit vrijwilligerswerk zestien uur in de maand, verspreid over alle dagen van de week. Daardoor is het bellen echt onderdeel van mijn dagelijks leven. Het is mooi dat we zo’n hulplijn hebben, maar toch is het ergens jammer dat het nodig is. Als maatschappij zouden we meer met elkaar in verbinding moeten staan. Door de polarisatie wordt dat alleen maar moeilijker. Gelukkig weet ik dat wat ik nu doe positieve impact heeft. Daarom doe ik het zo graag.”