Sacha vindt op zichzelf wonen moeilijk: "Ik voelde me erg eenzaam"

"Toen ik 25 was, besloot ik dat het tijd was om uit huis te gaan. Door het woningtekort kwam ik op ellenlange wachtlijsten te staan, maar een vriendin tipte dat ik me ook kon inschrijven voor antikraak-woningen. Al een paar dagen nadat ik me had ingeschreven, werd ik gebeld: of ik een ruime antikraak-studio midden in de stad wilde bekijken? Na een week had ik de sleutels ervan in mijn handen. Spannend! Ik had hoge verwachtingen, maar had niet gedacht dat alleen wonen best wel wennen kan zijn."

Alleen op de bank 

Hoewel ik de sleutels al in augustus kreeg, ging ik pas eind september mijn nieuwe huis in. De stap om alleen te gaan wonen voelde gewoon zo groot aan. Het inrichten en klussen met vrienden en familie vond ik geweldig, totdat ik ’s avonds alleen met m’n theetje op de bank zat. 

Mijn nieuwe huis staat heel dicht bij het huis van mijn moeder, wat voor mij veel meer als thuis voelt. Mijn moeder en ik zijn eigenlijk ook beste vriendinnen. Als we allebei een dagje vrij hadden, gingen we altijd samen iets leuks doen. En als ik ’s avonds thuis kwam, kon ik tegen haar kletsen over m’n dag

Verwachtingen 

Toch leek het me wel leuk om een eigen huis te hebben. Het was ook wel tijd, want ik kreeg steeds vaker ruzie met mijn moeder. Alleen had ik er geen rekening mee gehouden dat ik binnen een week moest beslissen of ik m’n woning wilde. Ik had me nog helemaal niet kunnen voorbereiden op het idee. 

Als ik bij m’n moeder alleen thuis was, vond ik dat heerlijk. Dan kon ik helemaal mijn eigen ding doen. Ik had verwacht hetzelfde te voelen in mijn eigen huis, maar mijn nieuwe huis voelde niet alsof het thuis was. Alsof ik na werk in een vreemd huis thuiskwam en dan in m’n eentje moest koken, eten en chillen. Ik voelde me heel erg eenzaam.

Niet zo makkelijk als het lijkt 

In het begin sliep ik nog vaak bij m’n moeder, maar na verloop van tijd wende het meer. Ik ben erachter gekomen dat de inrichting van mijn huis bepalend is voor hoe ik me voel, dus ik heb wat dingen veranderd. Ook zorg ik dat ik alles zelf lekker schoon houd en dat ik gezellig wat kaarsjes aansteek als ik alleen thuis ben. Nu voelt mijn huis wel iets meer als mijn eigen plek. 

De meeste van mijn vriendinnen gingen meteen samenwonen. Dat is natuurlijk ook een uitdaging, maar alleen wonen is toch anders. Ik heb één vriendin die ook alleen woont en zich ook eenzaam voelde in het begin. Zij heeft twee katten genomen en dat hielp haar enorm. Ik heb ook een tijdje over een kat getwijfeld, maar omdat ik niet weet hoe de aankomende jaren gaan lopen, is dat geen goed idee. Voor nu is het daarom gewoon een kwestie van accepteren, maar ik blijf het soms moeilijk vinden.